Het overkomt je.
Je hebt er niet om
gevraagd.
Je bent het zelf die
het draagt.
Anderen kunnen het niet
zien.
Maar zij zijn wel
diegenen die je bekijken.
Op wie moet jij dan
lijken?
Moet ik dan het masker
afzetten?
Het masker dat verbergt
mijn verdriet.
Is dat wat men liever
ziet?
Neen, mijn vrienden
kijken er wel doorheen.
Zij laten mij niet
alleen.
Dat is het positieve om
mij heen.
Nooit zal ik het
aanvaarden,
toch probeer ik het te
verwerken.
Laat ik niet mijn angst
en woede merken.
Toch heb ik voldoening
over het verleden.
En heb ik twijfels over
het heden.
Wat de toekomst mij
brengen zal,
wie kan het weten.
Het lachen en anderen
helpen zal ik nooit vergeten.
