Ik zou graag een
gedicht willen laten lezen die ik zelf heel mooi vind:
.
Stel je voor dat je
doof bent.
En morgens bij het
wakker worden de vogels niet kunt horen.
De troostende woorden.
Uit de monden van hen,
die je liefhebben.
Dat blije stemmen spel,
van kinderen op weg van school naar huis.
Stel je voor, dat je
blind bent.
En de bloemen in je
tuin niet kunt zien.
De liefdevolle
uitdrukking op de gezichten van hen die van je houden.
Het wonderlijke
schouwspel, van de lelijkheid van Shell-Pernis.
Volkomen opgelost in de
immense schoonheid.
Van en door geen
schilderij te evenaren regenboog.
Stel je voor,dat je
niet lopen kunt.
Niet gaan en staan kan,
waar je wil.
De duinen missen moet.
En het strand,dat van
geen rolstoel weten wil.
Wat ben ik blij met wat
ik heb.
Verdrietig en boos,
soms om mijn hersenletsel.
Maar toch, mij zo
bewust van andere dingen.
Die misschien nog net
iets erger zijn.
