Belevenissen van de soos van Celebraal

Woensdag 16 augustus jongstleden werd ons eerste uitstapje gepland. Nadat we elkaar al enige jaren, maanden, weken kennen. Het 'jaren' voor de langst bij de soos zijnde betrokkenen, de maanden en weken voor diegenen, die ons onlangs met een bezoek vereerden.

Dit schrijf ik op maandagavond 21 augustus en dan moet ik gaan vertellen over 5 dagen geleden. Mijn geheugen werkt vrijwel niet en me gisteren herinneren is al problematisch. `We' zijn een groep 'jongeren' van een persoon of tien, die elkaar elke woensdagavond om zeven uur ontmoeten in het revalidatiecentrum 'De Nieuwe Schalm' in Rotterdam-Ommoord. Het begrip 'jongeren' wordt door ons niet begrensd door leeftijd, doch meer in wat men wil, kan en hoe enthousiast je bent. Daar praten we met elkaar over van alles en nog wat en doen onder begeleiding van Dolf Pasma en Tonnie Kaagman een sportief spel of iets dergelijks. Als verandering en omdat het een goedkope aanbieding was van het Rotterdams Dagblad hebben wij onderling afgesproken met zijn allen naar het vernieuwde gedeelte van diergaarde Blijdorp te gaan. Alle kaarten werden door diverse mensen besteld en we konden gaan.

Deze dag viel in mijn kindervakantie — ik ben gescheiden van mijn vrouw en vader van een dochter van 6 en een zoon van 4 — en kwamen mijn kinderen ook mee. Ik ken mijn beperkingen, waaronder een stoornis in mijn concentratievermogen, en weet dan ook, dat al mijn aandacht voor mijn kinderen is en ik slechts een klein deel van dat Oceanium zal kunnen bekijken. Omdat dat zo goedkoop was, ben ik dus een week eerder, op 10 augustus, al met mijn kinderen geweest.

We hadden afgesproken, dat we elkaar rond zes uur zouden ontmoeten voor de ingang van de dierentuin. Sommigen van ons komen per auto, sommigen met het openbaar vervoer. De reis naar Blijdorp, ik woon in Hellevoetsluis en beschik niet over een auto, begon voor mij om vier uur in de middag. Ik hou er niet van om ergens te laat te komen en arriveerde al om kwart voor zes bij de dierentuin. Tot mijn verbazing zat daar Clemence al te wachten. Die was al om kwart over vijf afgezet door zijn chauffeur. De groep kwam langzamerhand helemaal bij elkaar en het was een behoorlijke mensenmenigte, die afkwamen op de Zoomeravond van Blijdorp. Er werd geregeld dat we niet door de hoofdingang naar binnen hoefden, waar iedereen door moest, maar we konden door een ingang ernaast naar binnen.

Als eerste besloten we maar een bak koffie of iets anders te nuttigen, om even bij te komen van het reizen en het wachten. Uiteindelijk wilde de meesten naar het Oceanium, doch waren er ook nog enigen, die wat aten. Daar werd de groep geplitst, wat later bleek niet echt een goed idee was. Vier personen bleven achter, die zich later wel weer bij ons zouden voegen. Het grootste gedeelte van de groep, circa tien personen, ging onderweg naar het Oceanium. Lopend, en het bleek toch een behoorlijk stuk lopen te zijn. Ook qua orientatie ging het best wel mis, en moesten we zoeken naar de ingang van het Oceanium. Bij aankomst daar kwamen we eerst langs een artiest, die was verkleed als een of ander zeewezen, met lange poten, waardoor hij boven de mensen uitstak. Daarna liepen we door naar het Oceanium.

 

 

Daar kon je het zeeleven vanuit verschillende invalshoeken bekijken. Het is fascinerend om te zien hoe een rog zich ingraaft in het zand of boven je een haai ziet rondzwemmen.

Rond tien over negen gingen we maar op weg terug naar de ingang, omdat de dierentuin om half tien dichtging en we ook nog vier achterblijvers moesten zien te vinden. Die hadden we al snel gevonden en om half tien gingen we eruit. Tonnie had gezegd, dat ze mij en de

kinderen wel even naar het Centraal Station zou brengen, doch dan moest ze weer terug om de anderen op te halen, die weer zouden moeten wachten. Het Centraal Station is op een loopafstand van Blijdorp en voor de tramhalte had zich al een aardige menigte gevormd. Ik zei, dat ik wel met de tram ging, die er vrijwel gelijk aankwam en vijf minuten later was ik op het Centraal Station. Mijn zoontje hield het nog aardig vol. Bij de tweede stop van de metro, station Stadhuis, viel hij in slaap en liet ik hem maar slapen. Mijn dochter bleef wel wakker. Na te zijn overgestapt in Spijkenisse op de bus naar Hellevoetsluis, vlak voor Hellevoetsluis aangekomen, bemerkte ik dat mijn dochter aan het knikkebollen was, ze viel in slaap. Twee kinderen dragen acht ik Met mogelijk, het enige was om haar wakker te houden. Ik begon tegen haar te praten en haar aandacht op te vragen, die ik kreeg. En ik weet niet meer waarover ik praatte, dat kwartiertje, maar het lukte me haar wakker te houden. Nadat we waren uitgestapt in het donker, circa 23.10 uur, naar huis gelopen met mijn zoontje in mijn armen. Thuis aangekomen heb ik hem op bed gelegd, zijn kleren uitgedaan, zijn mond en handen even met een vochtige handdoek afgedaan en hij bleef maar slapen. Pas de volgende ochtend werd hij wakker. In de bus had ik mijn dochter beloofd, dat ze beneden nog even wat mocht drinken en dan pas naar bed moest. Dat had ze ook keurig gedaan en toen kon zij naar bed en kon ik even van mijn rust genieten.

Op zich heb ik een prima avond gehad en mijn kinderen eveneens.

Dries van der Lende. 21/08/00