Verslag van een bijzondere lotgenotendag van mensen met een niet aangeboren hersenletsel.

Op zaterdag 15 december 2001 in het revalidatie centrum Rijndam.

 

Op de lotgenotenavond van Don Toro ( die altijd op woensdagavond plaats vindt) was het idee ontstaan om aan anderen dan de doelgroepduidelijk te maken wat het is om niet aangeboren hersenletsel te hebben.

Besloten werd om middels sketches en toneel te vertellen wat de gevolgen zijn en waar men dagelijks mee te maken kan krijgen.

Na veel woensdag avonden oefenen was het zaterdag 15 december de dag dat het publiek kon kijken naar het eindresultaat.

Na een welkomstwoord van psycholoog Bart van der Feen (verbonden aan het Rijndam revalidatiecentrum aan de ongeveer 70 genodigden begon de ochtend met een kennismaking van de spelers.

Het eerste onderdeel ging over het levenslot van de spelers, zo was er een verdeling gemaakt in de oorzaken van hersenletsel (CVA, hersentumor en ongelukken).

De rode lijn in het eerste onderdeel was wat er met een ieder is gebeurd nadat men uit coma is gekomen. Naar voren kwam dat mensen het gevoel hadden dat er een ander over hen een beslissing nam zonder dat men zelf het waarom er van wist.

Zo kreeg de een het advies naar huis terug te gaan zonder revalidatie en kreeg een ander te horen dat de juiste woonplek een verpleeghuis was.

Duidelijk naar voren kwam dat men veel vragen had wanneer men na een lange ziekenhuis tijd weer thuis kwam.

Ook het gevoel van kastje naar de muur te worden gestuurd kwam sterk naar voren, of dit nu ging om het vinden van passend werk of voor het vinden van de juiste revalidatie.

Tevens werd het onderdeel gevolgen van Nah belicht zoals het verliezen van vrienden, het onbegrip van de vaak onzichtbare beperkingen en de verandering van de invulling van de dagen van voor het letsel en na het letsel. Zo had de een vroeger een druk bestaan, nu kwam naar voren dat het leven middels vaste schema's vaak het beste werkt voor de getroffene.

Het stuk werd afgesloten met de positieve veerkracht van ieder mens. Wat doet men om de draad weer op te pakken, hoe ziet men naast de vele beperkingen ook de mogelijkheden.

De reacties van de aanwezigen waren zeer positief. Veel respect was er voor de spelers die zeer open en eerlijk vertelden over hun beperkingen.

 

Na afloop waren er stellingen waar de genodigden samen met de spelers over konden praten.

Zo werd duidelijk dat er in de hulpverlening nog vaak tekort wordt geschoten en het begrip Nah niet altijd begrepen wordt. Ook kwam naar voren dat mensen na hun letsel niet altijd meer door hun partner en/of ouders worden begrepen. Dit kan voor beide porti jen erg moeilijk zijn.

Al met al was het een zeer geslaagde dag die niet mogelijk was geweest zonder de hulp van Tineke Zandbergen die met de spelers heeft geoefend en Tonny Kaagman die iedere woensdag avond er voor zorgt dat de groep bijeen kan komen.